yok yok

Ben çocukken
Futbol oynayan çocuklar vardı
Derbi havasında mahalle maçları
Önemliydi, genellikle kavga çıkardı
Şimdi yok.

Umudum vardı çocukken
Çok hayalperesttim hayallerim vardı
Dişlerim bile görünürdü gülerken
Şimdi yok.

Ve inancım vardı
Saftım. Aşka, iyiliğe inanırdım
Hatta Allah'a da inanırdım
Çok seslendim, eğer duysaydı...
Onlar da yok.

Yalnız ne hayat ama
Sen yoksun, ben yokum, Allah yok

Mazi

Geriye dönüp bakınca bi şöyle
Hemen her şeyden pişmanım
Yarısı benim hatam yarısı da kara bahtım...

Bu Gece

Bu gece diğerlerinden biraz farklı
Yaptın yine yapacağını
Bu gece biraz daha zorlaştı her şey
Kaldıysa söylenecek bir şey
Bu gece söylenecek, belki son kez
Sanmıştım geçici bir heves
Bu gece dank etti hissimin gerçekliği
Bir kaplan pençesi yemiş gibi
Bu gece uyandırabildi gamsız kalbimi
...
Açtım rastgele bir Attila İlhan şiirini
Bastım küllüğe sigarayı
Ve üfledim titrek gece lambama doğru
Son nefesimi verircesine
Sadece başlığı okudum: "Zeynep beni bekle"
Duraksadım bir süre ve karar verdim
Hayaletimin ismine -tabii yine bu gece-
Bir de söz verdim kendime
Tamamen seninle alakalı
Ama seni ilgilendirmeyen şeyler yazacağım
Artık bir hayaletsin
Özdemir Asaf'ın Lavinia'sı
Ümit Yaşar'ın Ayten'i
Karakoç'un Mihriban'ı gibi
...
Aya, yıldıza bakınca
Ya da bahtsız bir çocuğa
Ya da okuyunca
Tahtsız kalmış bir kralın hikayesini
Ya da duyunca bir aşk şiirini
Hep seni yazacağım
Herhalde bir itirazın olmaz
Çünkü sen bir hayaletsin

...

Mutluyken, umutluyken,
Sınavdan iyi not aldığında,
Mutlu hayallere daldığında
Sevinçten hıçkıra hıçkıra ağladığında;
Sevdiğin insanı ara.

Sadece

Mutsuzken, çaresizken,
Kendini yalnız hissettiğinde,
Ve en umutsuz halinde
Beni ara

Yemin ederim hiçbir şey olmamış gibi
Konuşurum seninle eskisi gibi.