mete

Bebeğim, oğlum, dayım

Ben bunu yazarken sen henüz bir yaşındasın

Okuduğunda kaç olursun, bilmiyorum

Benim muhtemelen bir çocuğum olmayacak

Bunun birtakım gerekçelerini merak edersen

Anlatırım sana büyüdüğünde

Antinatalizmle falan kafanı şişirmeden

Erkek erkeğe

Peşin peşin özür diliyorum senden

Haylazlık yapabileceğin bir dayıoğlun olmayacak (gibi duruyor)

Gibi duruyor, gibi duruyor, gibi, zormuş böyle söylemek

Doğduğundan beri yanına gelemedim pek

Genelde sen geliyorsun (annen getiriyor)

Şu sıralar (üç-beş-yedi yıldır) iyi değilim, mazur gör

Telafi ederiz

Bir de babana uymayıp Beşiktaşlı olursan

Daha çok eğleniriz (bundan pek emin olamadım)

Bak şimdi aklıma geldi, nasıl olduğumu merak edersen

2023-2024 Beşiktaşı gibiyim

Ama senin ömrün boyunca

2020-2021 Beşiktaşı gibi olmanı dilerim

(daha iyi yıllarımız vardı elbet ama bir averajla galatasaray'ın önünde bitirdik, keyifli ve sergenliydi)

Mete, oğlum, dayım,

Şunu bil, her zaman arkandayım (tam kafiye)

İyi (bir insan) ol

Sana şans, huzur ve sağlık diliyorum

Gerisini de sen hallet

Bi zahmet

-Dayın MetinDG

(30.04.24 saat 02 suları)

on dört bin sekiz yüz küsür

Bir keresinde aşık olmuştum ya da onun gibi bir şey

Emin değilim, çünkü daha önce hiç aşık olmamıştım

Bilenlere danışayım dedim, ortalık iyice karıştı

Allak bullak oldum

Aşk dedim, nesnel bir şey olmalı ve de hüzünlü

Biçare kitaplara saldırdım, hüzün cepte

Şiire sarıldım, nafile!

Belirsizliklerimi bile kaybettirdi bana

Çömez bir aşıkken alıntılarla yaşadım

Kimi zaman pek yalın

Kimi zaman çok karmaşık tümcelerin altını karaladım

Gel zaman bu da yetmez oldu, kolları sıvadım

Aptallar! dedim, aptal aşıklar, hepiniz eksiksiniz!

Yirmidokuz harfle aşk mı tanımlanabilirmiş?

Biraz da matematik katmalı, buldum işte!

Pi sayısının on dört bin sekiz yüz küsürüncü basamağında

Ay-gün-yıl şeklinde...

Şimdi biraz da müziğe bakacağım

Aşkın fon müziğini bulmak için

ummak

İki bilet aldım nereye gittiğini bilmesem de

Uzaklara giden bir otobüsten

(Cam kenarını sana verebilirim seve seve)

Gittiğimiz yerin seni görmeye değer yerlerinin olmasını umuyorum

Aynı gün içinde güneşte kavrulmayı, rüzgarda savrulmayı, yağmurda ıslanmayı da

Bilmediğini umduğum neşeli şarkılardan bir cd doldurup onu da boynuma astım

(Artık boynumu iplere asmayı aklımdan geçirmiyorum)

Bilmesem de ne sevdiğini, seveceğini umduğum birkaç yemek tarifi öğrendim

O kadar çok şey umuyorum ki bu aralar

Umarım bu yolculuğa benimle çıkarsın mesela

olmayacaksa da

Bana öyle bir çarp ki, sevgilim

Saçlarının dalgasında boğulayım

Al, zaten bir dirhem kalmış olan neşemi

Çaldığım bütün kapılardan kovulayım

Bir dehşet sal içimin ta derinliklerine

Kanım çekilsin, o denli korkayım

Öylesine umarsız davran ki bana

Yaşayan bir ölü gibi kalayım

Kalbime çıkan basamakları yık bir bir

Denemeye bile tenezzül etmesin kimse

Ah saçlarının dalgası, saçların... sevgilim...

Olmayacaksa da o kadar güzel olmasın ki

Tek bir an bile unutmayayım

kaçmak

Daha önce çok kere yazdığım ve söylediğim ve daha çok kere de düşündüğüm gibi içimde tükenmek bilmez bir gitmek arzusu var. Şöyle yazmıştım bir sefer "bugüne kadar nereye gideceğimi bilmiyorum sanıyordum, gidecek yerim yokmuş". İşten çıkmış, içgüdüsel bir alışkanlıkla otobüs durağına gidiyordum. Üst geçitten geçerken içimde bir sıkıntının olduğunu ve eve gitmek istemediğimi fark ettim. Tam ortasında durup üst geçidin nereye gitmek istediğimi düşünmeye çalıştım ama bir türlü zihnimde somut bir yer belirmiyordu. Önceleri böyle durumlarda bir mezarlığa gider, saatlerce dolaşır ya da kayıtsızca bir bankta oturur hiçbir şey yapmadan etrafı izler ve günün sonunda arınmış olarak çıkıp eve giderdim. Ancak onu yapmak da gelmedi içimden. Sonra bir şimşek çakar gibi yukarıda yazdığım söz belirdi zihnimde: "Gidecek yerim yokmuş." Sanki bir hataydım da tesadüfen var olmuştum. Bu dünya üzerinde ait olduğum hiçbir yer yoktu sanki, böyle hissediyordum. Arafta kalmıştım yahut bir kara delik tarafından yutulmuş da sonsuz boşlukta oradan oraya savruluyordum, öyle hissediyordum. Bir aralık da masallardan bozma bir Akdeniz köyünde inzivaya çekilmek, herkesten uzak, beni kimsenin tanımadığı bir yerde izole bir hayat yaşamak İhtiyacım olan şeymiş gibi gelmeye başlamıştı. Ne kadar da çocukça ve bir o kadar da gülünç şimdi her şey. Evet itiraf ediyorum şimdi kendime; Bu yeryüzünde huzuru bulabileceğim tek bir kara parçası yok. Benim kaçmaya çalıştığım şey kendimden başka bir şey değil. Bütün başarısızlığıyla, yenilmişliğiyle, zayıflığıyla, acizliğiyle kendimden kaçmaya çalışıyorum ben. Eğer yüreğimi söküp atamıyorsam dünyanın hangi toprağı kabul eder ki beni? Kafamı yastığa koyup kendimle baş başa kaldığımda tekrardan yüzüme yüzüme çarpmayacak mıyım sanki kendimin? Sepya bir perde inmiş gibi gözüme böylesine soluk ve hüzünlü görünüyorsa her şey, problemin mekansal olmadığını kabul etmek erdemliliğini göstermem gerekmez mi? Evet, baktığım herkes elinde kalbimi yansıtan bir ayna tutuyormuş gibi hüzünlü görünüyor gözüme. Tumturaklı cümleler kurmak istemiyorum aksine keşke bir ortaokul çocuğunun kompozisyon ödevi kadar yalın bir dille anlatabilsem hislerimi. Ben gitmek değil, kaçmak istiyorum. Ne -sanki ben aylarca düşünmemişim gibi- insanların bana âdeta yaşamın sırrını bulmuşlar edasıyla verdikleri akılların aptallığından, ne de dostlarımın anlayışsızlığından, goygoyculuğundan değil; ben kendimden kaçmak istiyorum. Kavgam, psikolojik hastalıkların sebebinin vücuttaki eksik birkaç hormon olduğunu söyleyenler gibi eksik birkaç hormonla belki ya da bana göre yaradılışımdan gelen hatalarla. Kırık kalp sendromuyla belki ya da Freudvari bir dille kırılmış bir egoyla. Şimdi mesele ayakta kalabilmek için strateji kurmakta.

olric

-Saat kaç oldu Olric?

-Onunla bir ömür olmaya daha çok var Efendimiz!

-Kendi düşen ağlamaz derler Olric, ben neden ağlıyorum?

-Gidenin arkasından ağlanırmış Efendimiz!

-Neden giderler Olric?

-Sevdiyseniz giderler Efendimiz!

-Dediğime geliyoruz, suç bende...

-Kalkın Efendimiz! Kimse sevmiyor!

-Ama ben sevdim Olric.

-Sevdiyseniz vazgeçmelisiniz Efendimiz!

-Vazgeçmeli miyim? Vazgeçilebilir mi?

-Vazgeçmeler gidenler içindir Efendimiz! Siz sevmelere devam etmelisiniz.

-O halde sevelim Olric.

-Vazgeçtiyseniz sevelim Efendimiz!

vuslat

Sen diye başlamak bir şiire şimdi

Bir soyut değil de, bir boyut gibi

Bir kokusu, bir cismi, bir biçimi var

Belki bir akşam sefası, belki bir amber

Seni düşünmenin jestleri, mimikleri

Bir sesi var

Hüznünün, pişmanlığının

Boğazda bıraktığı yumru hissinin

İsa'dan sonra ikibin yıl, altı ay, ondokuz gün

İnsanlığın seni beklemesinin

Bir olgusu, bir manası var

Gördüm ya seni, sesini duydum ya

Sarıldım ya sana, kokunu kokladım ya

Ölsem de gam yemem artık

sevgi öğrencisi

-Daha kaç kişiye kötülük yapmam gerekiyor? Kendime yaptıklarım yetmezmiş gibi daha kaç iyi kalbi kıracağım? Kaç insan daha kurban edilecek bu bilinmezliğe? Bunca şey yaptıktan sonra nasıl kötü biri olmadığımı iddia edebilirim?

-Yapacaksın!

-Tamam ama nereye kadar?

-Ben bitti diyene kadar!

-Neden peki? Neden bunu yapmak zorundayım? Beni buna zorlayan ne, vazgeçemez miyim?

-Vazgeçemezsin çünkü beni seviyorsun!

-Neden seni seviyorum?

-Sevmenin nedeni yoktur. Önce seversin sonra sevdiğin şeyin güzel yanlarını ararsın.

-Peki yalvarırım söyle, sen de bir gün beni sevecek misin?

-Bunu söylersem bir hindibadan hiçbir farkın kalmaz. Fırtına atlatmış bir hindiba gibi dımdızlak kalırsın.

-Öyle kalayım ben de, ne olacak?! Bir hindiba her zaman hindiba değil mi sanki?

-Sen hiç yapraksız bir çiçeğin sevildiğini gördün mü?

-Ben seviyorum. Onun bir gün tekrardan açacağını biliyorum çünkü. Ben onun her şeye rağmen geleceği noktayı biliyorum ve o noktaya gelene kadarki bütün sürecini seviyorum...

-Sen ve senin gibi bir avuç insan sevebilir ancak bunu. Sen sevmek için geldin bu hayata.

-Ya sen?! Sen de sevenlere eziyet etmek için mi geldin?

-Ha ha ha! Hayır, ben senin sınavın olarak geldim. Bu kadar mızmızlanacaksan gidebilirim. Sen de bu sınavı geçemeyen milyonlarca insandan biri olup hayatına devam edersin.

-Hayır, hayır dur! Mızmızlanmıyorum, seni ölene kadar sevmeye devam edeceğim. Ben sadece başkalarına kötülük yapmak istemiyorum.

-Neden yaptın peki?

-Ben, onu da seni sevdiğim gibi sevebilirim sandım. Yanılmışım, aptallıkmış bu! Zaten bunu daha önce öğretmiştin bana sen, tamamen benim aptallığım. İnsan sadece bir kere bu kadar sevebilirmiş. Biliyordum, biliyordum öğretmiştin.

-Ben bir şey yapmadım. Kendi kendine öğrendin onu da. Sen iyi bir sevgi öğrencisisin ve iyi gidiyorsun. Son yaptığın öğrendiklerini pekiştirmek adına da iyi oldu senin için. Eminim bu hatayı bir daha yapmayacaksın.

-Yapmayacağım! İtiraf etmek gerekirse kendimi biraz kaptırmıştım. Sanırım sen de bunu farketmiş olacaksın ki bu zamana kadar beni uzaktan izlerken kendini bana göstermek zorunda kaldın.

-Ben zorunda kalarak hiçbir şey yapmam bunu en iyi sen biliyorsun! Bir şey bildiğim de yoktu ayrıca. Bu iyi öğrenciler için Sevgi Tanrısının gösterdiği bir mucizedir.

-O zaman ben de Sevgi Peygamberi mi oluyorum? Bak bu hoşuma gitti işte.

-Ha ha ha! Hayır, Sevgi Peygamberi olabilmek için henüz yolun çok başındasın. Yunus Peygamberin hikayesini bilmez misin? Yunus Peygamber, otuzüç yıl boyunca Tanrı için çalışıp sadece iki kişiyi ikna edebildiği için isyan etmiş ve öfkeyle kaçıp bir gemiye binmişti. Tanrı ona denizin ortasındayken bir fırtına yollayıp mucizesini göstermiş ve o da hatasını anlayıp tövbe etmişti. Sen de Tanrının gösterdiği mucizelerden ders alanlardan ol.

çok şey istemek

Bütün hayatımı anlatmak gelir içimden

Ardından yok olup gitmek

Yahut günlerce susup öylece

Anlaşılmayı beklemek

Oturup denize karşı bir bankta

Güz yağmurlarına karışırken gözyaşlarım

Haykırmak istiyorum pervasızca, ağlamak

İnsan olmanın günahlarından arınmak

Ölümün istatistiğinin tutulmadığı

Doğumun maliyetinin hesaplanmadığı

İnananların hayal kırıklığına uğramadığı

Kendinden başkasına zararı olmayan insanların

Kendiyle baş başa bırakıldığı

Kâr, zarar hesabı yapmadan dostlukların kurulduğu

Kirli üstleriyle çirkin çocukların da başının okşandığı

Halik bilsin diye iyiliklerin denize atıldığı

Ütopik bir dünya istiyorum

Boğuluyorum