Bu Gece

Bu gece diğerlerinden biraz farklı
Yaptın yine yapacağını
Bu gece biraz daha zorlaştı her şey
Kaldıysa söylenecek bir şey
Bu gece söylenecek, belki son kez
Sanmıştım geçici bir heves
Bu gece dank etti hissimin gerçekliği
Bir kaplan pençesi yemiş gibi
Bu gece uyandırabildi gamsız kalbimi
...
Açtım rastgele bir Attila İlhan şiirini
Bastım küllüğe sigarayı
Ve üfledim titrek gece lambama doğru
Son nefesimi verircesine
Sadece başlığı okudum: "Zeynep beni bekle"
Duraksadım bir süre ve karar verdim
Hayaletimin ismine -tabii yine bu gece-
Bir de söz verdim kendime
Tamamen seninle alakalı
Ama seni ilgilendirmeyen şeyler yazacağım
Artık bir hayaletsin
Özdemir Asaf'ın Lavinia'sı
Ümit Yaşar'ın Ayten'i
Karakoç'un Mihriban'ı gibi
...
Aya, yıldıza bakınca
Ya da bahtsız bir çocuğa
Ya da okuyunca
Tahtsız kalmış bir kralın hikayesini
Ya da duyunca bir aşk şiirini
Hep seni yazacağım
Herhalde bir itirazın olmaz
Çünkü sen bir hayaletsin